57. De auditie


Roond kêrk en pastori-j zeen dék hieël wat verhaole te vertélle. D’n eine of d’n ângere gewiedje bewoeëner verschiltj nogal ‘s van 'karakter'. Ge hetjer di-j hieël op eur eîge zeen. Di-j laote zich neet völ boete eur territorium zeen. Ze haoje zich zoeëgezagdj op aafstând vanne bemindje gluîvige. Det és gelökkig hieël uut d'n tiêd. ‘ne Moderne pestoeër hieët op z’n minst facebook. Meschien kindje uch wul beechte via e-mail.

E paar jaor gelieëje haaje vae ‘ne pestoeër dae zoeëvöl asj mer góng tösse de minse woor. Geî fieësje van vastelaovendj wis broêleft sloog hae oeëver. Oeëverâl stónge gaer vuuërop. De mieëste minse voonge det geweldjig. Ge haatj allicht van di-j niêsgate di-j ’t as óngepasj zoge dette pestoeër zich mét borekeel en dito klekske in ’t fieëstgedeuns veugdje.

Op ‘ne kaoje wîntjeraovendj waas de geîstelik weer jakke. De pastori-j waas lieëg. D’r woor geî mins op straot. Schoeën gelaegenheid vör duuëgenete di-j neet völ goods in eur gedacht haaje. Wi-j de pestoeër tieëge de nacht thoêskwoom, troffe de tênt ram oeëverhoup aan. D’r waas ingebroeëke, ‘nen houp verneeldj en neteurlik gejatj. ’t Slechte noets leep as e veurke doeër de parochie. Neîn, det moch neet nog ‘s gebuuëre. De pastori-j enne pestoeër móste beveiligdj waere. Vreuger zooj det ’t wêrk vanne schötteri-j  zeen gewaesj. Mer tieëgeswoeërdig zeen de men dao neet mieër vör uutgerösj. D’r woort wat ângers bedachtj. En oonger ‘ne gooje pot beer in ’n kefee oppe mêrrentj woort besloeëte det ‘ne stieëvige duitse herder de inbraekers wul  boete zooj haoje. E paar manskaerels tummerdje ’n hongskoeëj en enpesânt hónge ze d’r ’n plânk boeëve métte ludieke wuuërd: “Herder, bewaak onze herder!” Saoves en snachs moch d’n hoond in hoês loupe en slaope. Geîne schelm waogdje zich nog óngenuuëdj oppe pastori-j.

Sieër kort hebbe ve ’n joonk kepläönke. Vör de gezelligheid in di-j groeëte kiet hieëte zich e lollig hundje aangeschaftj. ‘ne Wuîles van ‘nen hoond. Edereîn dae binnekeumtj weurtj hertelik doeër hoond Tieske begroetj. Camera’s bewake noow oeëze herder. ’t Hundje és vör de show.

E paar waeke gelieëje op ‘nen heîte zoeëmerdaâg waas d’r ’n begrafenismés inne kêrk. D’n hoond leep zoeë-as mieëstâl doeër de groeëten hoeëf. Doeër de hitst haaj neme d’r êrg in gehadj det de duuër vanne sacristi-j nog oeëpe stóng. Midde oonger d’n ieëredeenst trepeldje dao obbeins Tieske de kêrk in. Hae kwoom op ’t geluid van ’t dameskoeër aaf. Hae spróng drek bli-j tieëge de zangeresse op, want di-j kindje hae umdet di-j nao ’n gezoonge més altiêd oppe pastori-j koffie kwome drînke. De maagd vanne keplaon stóng ouch in ’t koeër. Tieske veugdje zich beej Maria. Maria perbieërdje de joekel te pakke. Mer hae waas zoeë rap as water en spróng oppe steul vanne geîstelike. Wi-j Sjraar, d’n organist, z’n instrumênt rejaal doeër de kêrk leet gâlme, blieëf Tieske stokstiêf staon métte kop inne locht. Hae begos kejhaard te joonkere. Hung kinne noow einmaol neet tieëge bepaoldje toeëne. Maria zoog z’n kâns en leet zich op ’t hundje valle. Weer schoeëte oonger z’n hang uut en Maria veel lânkuut op ’t preesterkoeër. D’n hoond rendje zoeë haard asse kos op eige puuëtjes trök d’n hoeëf in. ’t Waas ’n hieël consternatie en oppe gezichte van sómmige vanne bedreufdje femiêlie waas tösse de traone e lechske te zeen.

Ouch dieës gebuuërtenis woort roondvertéldj inne parochie. De keplaon besloeët um oppe zoondig nao de begrafenis oonger de preek te zégke dette zich schaamdje vör Tieske. Um van ’n mök geîne oeëlifânt te make, goof hae d’r ‘nen drêj aan: ”Tieske waas gaer as zênger beej ’t dameskoeër gegânge. Mer hae veel helaas aaf beej de auditie. ’t Hundje kân gein toeën haoje. ’t Waas ’t indj vanne muzikaal carrière van Tieske.“

Ton Bijsterveld-Claessens, augustus 2015