58. ’t Gemingdj koeër


E jaor of viertig gelieëje bedânkdje de léste koeërzêngers vör de ieër. Ze loge oeëverhoup mét de pestoeër. Dae waas tieëge de modernizieëring vanne meziek inne kêrk. Pierre grawweldje nog: ”Ajje kêrkmeziek op eur aojerwétse meneer wiltj hebbe, zingdje zelf mer!”

’t Antwoeërd vanne stuuërse pestoeër loeëg d’r neet um: ”Dao hejje ’t alweer....d’n duûvel keumptj oeëver ’t koeër de kêrk in.” En dao waasj ram mej aafgeloupe. ’t Mannekoeër drejdje de kêrk de rök tow. D’n dirigênt hieët nog efkes geperbieërd um al dirigieërendj vanaaf ’t preesterkoeër -ounog hieël vervaeldj mét eîn hând in z’n boksetes- de vôlkszânk inne kêrk tot laeve te brînge. ’t Goof d’r geîne. Dao wore de kêrkgêngers neet van gedeendj. Neême zóng mej. Ze hele -oftj aafgesproeëke woor- de moel stiêf tow.

Gaw d’rnao woort de eigezinnige pestoeër oeëvergeplaatsj. D’r kwoom ‘ne jóngere vör inne plaats. Dae stóng verbawwerieërdj te kieke: ” ’n Perochie soonger kêrkkoeër? Det staaltj toch nêrges op.” Hae trómmeldje wat dames en hieëre beejeîn. Hae wis ze te inspirieëre. De minse begoste vôl iêver te zeuke nao zêngers en zangeresse vör e gemingdj koeër. Inne kortste kieëre waasj gelöktj. Zoeë’n dertig mansluj en vröllie en neet te vergaete ‘nen dirigênt en ‘nen organist noeëme zich vuuër um métte Körsemes de nachtmés op te loêstere. ’t Waas kortdaag, want ze startdje pas begîn november. Ze haaje succes. De körsmés waas neteurlik geî foutloos concert. Mer ’t iêverig koeër zóng bekans de îngelkes uut d’n hieëmel. ’t Krieëg midde inne nacht e klaterendj applaus.

Inne loup vanne jaore kwome d’r ammèr mieër now minse beej. Eigelik góng noeëts eme loupe of hae haaj ’n gooj rieëje. ’t Gemingdj koeër woort e gewaardieërdj koeër. ’t Stóng al gaw bekindj as: ”Neet ’t béste mer wul ‘t gezelligste koeër van West-Europa.” Det haaje ze vör alle zieëkerheid mer zelf bedachtj. Ge kintj gerösj zégke: e koeër mét gepaszje pretênties.

Umdet de leeje zoeë traw wore, en de dirigênte enne organiste ammèr professioneler, gruudje ’t gezelschap in muzikaliteit. ’t Waas trawwes ouch ’nen hechte vrîndekrînk gewoeëre.

Oppe ieërste fieësjes waas ’t repertoire nog neet zoeë groeët. Hebtj mer geîne bang, dao haaje ze rap wat op gevoonge. D’n organist stook oppe piano ‘ne kyrië in e jazzy jeske. ’t Kos gebuuëre det ’t hieël koeër stóng te swinge op ‘ne Gloria in excelcis Deo. Zelfs de pestoeër kos d’r neet stil beej bliêve zitte. De schilderiekes oppe moor danszje mej en de rame besloge.

’t Caeciliafieëst woort eders jaor uutbundiger. De talênte kwome vör d’n daâg, neet allein in zânk mer ouch in tenieël. Aanne fieëstdaâg woort mieëstal ‘nen halve nacht aangeplektj. Gelökkig hoofdje ze daags d'rnao de més neet te zînge. De stumme haaje dan arig wat gelieëje.

De aspiraties reikdje wieter dan de eige perochie. Ze waogdje zich tot oeëver de lândsgrenze. D’r woorte reize georganisieërdj nao Praag, Berliên, Wenen en zelfs nao Roeëme. D’r waas altiêd wul ‘ne pestoeër te vînge dae de reislöstige zêngers in z’n kêrk woeëj laote zînge. De  reis waas altiêd eîn groeët concert. Eîne vanne basse, Noud,  haaj altiêd in z’n binnetès ‘ne moondharmoeënika en e breefke mét e fieëstelik repertoire. Oonger de reis nao Wenen waas de bubs -twieë bösse vôl- op wieëg nao ’n excursie. Wi-j Noud,de gangmaeker, ‘ne kolossale lîndjeboum vuuër ’n kefee zoog staon, vroog hae de chauffeur te stoppe. ’n Uutgelaeze gelaegenheid um Schuberts “Am Brunnen vor dem Tore” te zînge. Allemaol rap de bös uut. Ge zoogtj de bedeendje vanne kefee al hejop rammele mét koffiepöt  en tasse. Di-j dachte ‘ne gooje slaag te slaon. ’t Koeër enne partners zoonge oonger leijing van Noud uut volle borst oonger de lîndjeboum. Ze applaudisieërdje vör eur eige en speujdje zich weer gaw de bösse in.

Waat de eigenaar vanne gedeenstige kefee ’t koeër hieët towgewînsj hieët neême oeët gehuuërdj. En det és meschien mer good ouch.


Ton Bijsterveld-Claessens, september 2015